مدال کرامت ، زرین تر از همه مدال های جهان

مدال‌ها، نمادِ پیروزی بر حریفانند، اما چه سود اگر بر نفسِ خود پیروز نشوی؟ میلادِ امام حسن مجتبی (ع)، طلوعِ خورشیدی است که مدال‌آوران را به فتحِ بزرگترین قله فرامی‌خواند: قله‌ی کرامت.

بر سکویِ قهرمانی، چه بسیار ایستاده‌ایم و سرودِ ملی را شنیده‌ایم. اشکِ شوق، بر چشمانمان حلقه زده و مدالِ زرین، بر سینه‌ی ما درخشیده است. اما آیا تاکنون به این اندیشیده‌ایم که مدال‌ها نیز مانندِ ما، روزی کهنه می‌شوند و زرِ آنها، جلایِ پیشین را از دست می‌دهد؟ آنچه می‌ماند، نامی است که با “کرامت” گره خورده باشد.

پانزدهمِ رمضان، روزی است که در تقویمِ آسمان، “روزِ مدال‌آورِ بی‌نظیرِ هستی” نام گرفته است. روزی که خداوند، مدالی از جنسِ نور را بر سینه‌ی زمین نصب کرد و نامش را “حسن” نهاد. امام حسن مجتبی (ع)، قهرمانی که در میدانِ رقابتِ نفس، همه‌ی حریفان را پشت سر گذاشت و مدالِ “کریمِ اهلِ بیت” را از آنِ خود کرد. مدالی که تا قیامت، بر سینه‌ی تاریخ می‌درخشد.

ما مدال‌آوران، خوب می‌دانیم که پشتِ هر مدال، چه رنج‌هایی نهفته است. شب‌هایِ بی‌خوابی، تمرین‌هایِ طاقت‌فرسا، دردهایِ جانکاه… اما امام حسن (ع) به ما می‌آموزد که بزرگترین رنج، رنجِ نادیده‌گرفتنِ انسان‌هاست. او به ما می‌آموزد که مدالِ واقعی، آن است که در راهِ خدمت به خلق، بر سینه بزنیم، نه فقط در راهِ شکست دادنِ رقیب.

می‌گویند امام حسن (ع) چنان کریم بود که هرگز سائلی را از درِ خانه‌اش ناامید برنگرداند. گویی او همیشه در حالِ توزیعِ مدال بود؛ مدالِ امید، مدالِ عزت، مدالِ انسانیت. آیا ما قهرمانانِ ورزشی، نمی‌توانیم از او بیاموزیم که بزرگترین پیروزی، پیروزی بر دل‌هایِ مردم است؟

ای کاش بر سکویِ قهرمانی، لحظه‌ای چشمانمان را ببندیم و تصور کنیم که در برابرِ کریمِ هستی ایستاده‌ایم. ای کاش از او بیاموزیم که مدال‌ها می‌آیند و می‌روند، اما “نامِ نیک” و “یادِ خیر”، تا ابد می‌ماند. میلادِ امام حسن مجتبی (ع)، بر همه‌ی مدال‌آورانِ ایران‌زمین مبارک باد. باشد که مدالِ کرامت، زرین‌تر از همه‌ی مدال‌هایِ جهان، بر سینه‌ی همیشه‌تان بدرخشد.

محمد کریمی