“آتیش”فرصتی برای معاشرت و تازه کردن دیدارها

بعضی جاها فقط نشانی روی نقشه نیستند؛ قرارگاه خاطرهاند، پناه چند ساعت آسودگی از هیاهوی روزگار و بهانهای برای دوباره کنار هم نشستن. «آتیش» در میدان جهاد، محدوده فاطمی تهران، از همین جنس است؛ محفلی به میزبانی علی زینالی، ورزشکار و مردی که روزهای دشوار زندگی را پشت سر گذاشته و امروز، در کنار پذیرایی از مهمانان، فضایی برای دیدار اهالی هنر، ورزش و دیگر دوستداران دورهمیهای صمیمانه فراهم کرده است.
در روزگاری که شتاب زندگی، آدمها را از یکدیگر دور میکند و فرصت گفتوگوهای بیتکلف هر روز کمیابتر میشود، گاهی یک میز ساده و میزبانی گرم میتواند بهانهای برای نزدیکشدن دوباره دلها باشد. جایی که آدمها نه برای عنوانها و جایگاههایشان، بلکه برای چند ساعت همنشینی، شنیدن خاطرهها و شریکشدن در لحظههای خوش کنار هم مینشینند.
علی زینالی، صاحب « آتیش»، از مسیر زندگی بیدغدغهای نیامده است. او که در عرصه ورزش فعالیت داشته و سختیهایی را تجربه کرده، امروز در گوشهای از تهران محفلی برپا کرده که مهماننوازی در آن، فراتر از پذیرایی روزمره، فرصتی برای معاشرت و تازهکردن دیدارهاست. شاید کسی که دشواریهای مسیر را از نزدیک لمس کرده، قدر لحظههای آرام و لبخندهای بیدغدغه را بهتر بداند.
«آتیش» در روزهای اخیر میزبان چهرههایی از دنیای هنر بوده است؛ حمید کریمی، عزتالله رمضانیفر، حجت ذیجودی و فرشته حسینی، بازیگر سینما و همسر نوید محمدزاده، از جمله مهمانانی بودهاند که در این مجموعه حضور یافتهاند. حضور هنرمندان و چهرههای گوناگون در کنار دیگر مهمانان، فرصتی برای دیدارهایی فراهم میکند که دور از رسمیت محافل کاری، رنگوبویی خودمانیتر دارند.
هنر میزبانی، تنها در آراستن سفره خلاصه نمیشود؛ در خوشامدگویی صمیمانهای است که خستگی را از چهره مهمان میگیرد، در فضایی که به گفتوگو مجال میدهد و در خاطرهای که پس از پایان دیدار، با آدمها به خانه میرود. چهبسا آنچه یک مکان را در ذهن ماندگار میکند، نه فقط طعم غذا، بلکه احساسی باشد که از حضور در آن با خود میبریم.
در میان خیابانهای پررفتوآمد تهران، «آتیش» بهانهای برای همین مکث کوتاه است؛ برای نشستن، شنیدن، خندیدن و از یاد نبردن اینکه زندگی، با همه دشواریهایش، هنوز جا برای رفاقت و لحظههای شیرین دارد.
علی زینالی با راهاندازی این محفل در میدان جهاد، نام « آتیش» را به نشانی یک دورهمی پیوند زده است؛ جایی که مهمانان گرد هم میآیند و لحظههایی از جنس گفتوگو و صمیمیت را تجربه میکنند. گاهی در این جهان پرهیاهو، همین فرصتهای سادهاند که به روزها رنگ میبخشند؛ یک دیدار، یک لبخند و میزبانی که میکوشد گرمای با هم بودن را زنده نگه دارد.
محمد کریمی



