سیزدهم رجب؛ بهانه‌ای برای گفتن «ممنونم پدر»

سیزدهم رجب، روزی است که جهان، پدرانگی را نفس کشید؛ روزی که علی علیه‌السلام آمد تا پدر بودن، رنگ آسمان بگیرد.

روز پدر، روز مردانی است که صدایشان کمتر شنیده شد، اما حضورشان همیشه حس شد.

پدران، شبیه ستون‌های قدیمی خانه‌اند؛ شاید ساده، اما اگر نباشند، سقف فرو می‌ریزد.

حضرت علی علیه‌السلام، پدری بود که هم دست نوازش داشت و هم نگاه عدالت؛ ترکیبی که هنوز هم کمیاب است.

در زندگی بسیاری از ما، پدر یعنی امنیت، یعنی تکیه‌گاه، یعنی کسی که حتی وقتی نیست، هست.

روز پدر، روز قدردانی از سکوت‌های پرمعنا و خستگی‌های نادیده است.

پدران، گاهی شبیه سایه‌اند؛ بی‌صدا همراهت می‌آیند تا آفتاب آزارت ندهد.

میلاد امام علی علیه‌السلام، یادآور این است که قدرت، بدون مهربانی، ناتمام است.

پدران، عشق را بلدند؛ فقط شیوه بیانش با کلمات نیست، با عمل است.

در جهان پرشتاب امروز، مکث برای دیدن پدران، یک ضرورت انسانی است.

سیزدهم رجب، بهانه‌ای است برای گفتن یک «ممنونم» از ته دل. روز پدر، روز مردانی است که شبیه علی علیه‌السلام، بی‌ادعا، بزرگ بودند.